Yakın zamanda Star TV’de başlayacak projemiz, Evim Mis Evim. Cif sponsorluğunda yol alacağımız onüç haftalık bir serüven. Puslu mekanlara, hayatlara renk katmayı diliyor, mis gibi,  pırıl pırıl günler umuyoruz. Kimbilir, bir bakmışsınız elimizde Cif, tüm yaşananları temize çekmişiz. Olur mu olur…

İşte böyle bir şey;

Her takvim dönüşünde bir önceki yılda neler olup bittiğini gözden geçirmek adettendir. Ben size 2011′de ne oldu söyleyeyim; hep birlikte Palyaço kıvamında yaşadık. Mutlulukta kendimizi kaybettik, acıda kendimizi bulduk. Şimdi sıfırdan başlıyoruz, en azından yeni bir sayfa var önümüzde. Dilerim yeni yıl insanlığa barış, sevgi, huzur getirir. Şahsi fikrimi bilenler biliyor, “bedenimi yeni yıla sokabilirsiniz, ruhumu asla.”

YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN BAKALIM…

Yaz boyunca çekimlerini tamamladığımız Bir Ses Böler Geceyi filmi yavaş yavaş hayata karışmak üzere. Ersan Arsever ustanın yurt dışında son rötuşlarını yaptığı filmimiz, yeni yılın ilk aylarında kısmetse göz önünde olacak. Bir rüya görüyoruz, bir hayal kuruyoruz ve susuyoruz. Artık söz de cümle de bizde değil. Bir süre önce sinema için hissettiklerimi şiir tadında karalamıştım. Uğur yaptım varsayın, tekrarlıyorum;

Bir şölendir Sinema. Kadeh kaldırmaktır hayata. Yaşamanın şerefine içmektir, doymaktır tıka basa. Varsın zaman sürekli hesap getirsin masaya. Kapatıyoruz desin, ışıkları yakıp söndürsün. Hesabı ödemeden kalkmaktır Sinema…..

İşte Bir Ses Böler Geceyi filmine ait iki adet teaser. İyi seyirler…

24 Kasım Öğretmenler Günü. Muhtemelen her tarafta Atatürk’ün “Öğretmenler yeni nesil sizlerin eseri olacaktır” cümlesiyle bezenmiş afişler, GSM şirketlerinin öğretmene özel indirimli kampanyaları, hayata geçiremediğimiz öğretmen şiirleri ve bunlar gibi ezber bir sürü etkinlik karşımıza çıkacak. Durumu azıcık kavrayanlar “yahu sadece bu gün değil, diğer günlerde de öğretmenlerimiz için bir şeyler yapalım” diyecek ama nafile ses dalgaları boşlukta salınıp duracak, bir sonraki 24 Kasım’a kadar. Kimse kusura bakmasın ama ortada kutlanacak bir gün yok, gerçekten yok. Yüzlerce sorunu, yüzbinlerce mağduru olan kutsal dediğimiz bir meslek ve neredeyse kimsenin ilgilenmediği “geleceğimizi” emanet ettiğimiz eğitim neferleri. Cümleler güzel ama içerik sıfır. Evet, en çok öğretmenlerin yaşamını kolay hale getirmeliyiz çünkü çocuklarımız, çocukluğumuz onlara emanet. En çok öğretmenlerin yolunu temiz tutmalıyız çünkü o yol geleceğimizin yolu…Tekrar kusura bakmasın kimse, Öğretmenler Günü’nü kutlayacak halde değiliz.

Yukarıdaki fotoğrafın içeriğini bilenler biliyor, bilmeyenler için kısaca hikayesi şöyle; söz verildiği halde ataması yapılmayan öğretmenler için Milli Eğitim Bakanı Ömer Dinçer’le görüşmeye gittim ve büyük haksızlığı anlatmaya çalıştım. Nedir o büyük haksızlık? Bir önceki bakan ve hükümet sözcüsü -ki kendisi de daha önce Milli Eğitim Bakanı’ydı- seçim sathı mahalinde onlarca kez, ağustos 2011′de tek seferde 55.000 atama yapılacağını müjdeliyor, söz veriyorlar. Söz verilen tarihin öncesindeki temmuz ayında KPSS denen sınav var ki bu da apayarı bir garabet sınav, işte bu sınava hazırlanan ve yeterli puanı alanların atanması söz konusu. Gencecik öğretmenler (onlara öğretmen adayı diyenler var, bu da haksızlık) verilen söz üzerine bütün hayatlarını etkileyecek kararlar veriyor ve bulabildikleri maddi imkanlarla sınavda başarılı olmak için kurslara gidiyorlar. Gidemeyenleri hiç söylemiyorum. Zor şartlarda kurs parası ayarlayabilenlerin hikayesi de ayrı bir yazı konusu ya neyse. Temmuz KPSS yapılıyor, herkes beklemede, özellikle yüksek puan alanlar geçici olarak çalıştıkları işlerden ayrılıyor, öyle ya Ağustos’ta 55.000 atama var ve o puanla rahatça atanabilecek…Tabii bu arada ülke genel seçimini yapıyor. Sonuç; Ağustos’ta 11.000 atama yapılıyor o kadar. Sınav yapılmadan önce yaklaşık 29.000 atama şu ya da bu şekilde yapılmış-ki bunun verilen sözle ilgisi yok- , 2011 yılında toplam 40.000 atama yaptık hesabı bile eşitliğin sağına eksi olarak yansıyor. Konuyla ilgisi olmayanların kafasını karıştırmaya yetse de bu hesap da tüm yanlış hesaplar gibi fazla uzağa gidemiyor. Devlet böyle alengirli işler yapmaz, yapmamalı. Hangi yöntemle toplarsan topla, ister abaküsle ister elektronik makineyle, sonuç; sözünü tutmamışsın. Hayatını o söze bağlayan 27  öğretmen intihar ediyor yani artık onlara söz vermeye gerek yok. Sözümüzü tutmamız için katsayı nedir çok merak ediyorum…..

Çiçeği burnunda yeni Milli Eğitim Bakanı’mızın sofrasında bu haklı sorun baş köşeye oturuyor. Ülkenin en önemli sorunu olan eğitimin en tepesinde şimdi hummalı çalışmalar yapılıyor. Sonuçlarını hep birlikte göreceğiz. Benim gibi konuyla alakalı olmayan, en azından öyle düşünülen bir adamı karşısına alıp saatlerce konuşması beni ümitlendiriyor ama öğretmenlerin ve içinde bulundukları sistemin durumunu anlamaya başladıkça, ne yalan söyleyeyim ruhum daralıyor. Sadece söz verilip ataması yapılmayan değil, bütün öğretmenlerin öyle hayati sorunları var ki yaz yaz bitmez. Bir yerden başlamaya kararlı olmak sadece bugüne dair bir umuttur elbet ama yarın, daha sonrası, daha sonrası? Milli Eğitim Bakanı’mızın kendisine de söylediğim cümleyi tekrarlayayayım ve daha fazla içinizi karartmayayım. Sayın Bakanım lütfen öğretmenlere verilen sözler tutulsun.

24 Kasım Öğretmenler Günü’ne gelince; kendimizi kandırmayalım. Yok ille de moraldir, saygıdır falan deniyorsa tamam….

Öğretmenler Günü kutlu olsun bari…………………………

Arslan Kacar
ALAZ, ÖZGÜR ve FERHAN

Cem kardeşim…
Zaman nasıl da akıveriyor. Anılar, bohçalara düğüm ata ata çoğalıyor.
1970 yılları. Her kent te pıtırak gibi çoğalan üniversiteler yoktu.
Bir kaç büyük kenti tercih etmek zorundaydık.
Filmlerden tanıdığımız İstanbul vardı gönlümüzde.
İstanbul deme, “yeme de yanında yat” o zamanlar.
Düştük İstanbul’a.
Düştük sevdaya. Ferhan’la çıktık, birlikte yaşamanın yolculuğuna.
Kesişti yolumuz Sen’inle, Şehir Tiyatroları’nda.
Ekürilerim arasında, tek evli olandım.
Sen, çocuk oyuncularımızdansın. Evimize giren dostlarımızdansın.
Akan zaman içinde, yaşamlarımıza tanık olduk.
Gün geldi, kızımız Özgür girdi dünyamıza.
Koşullar nedeniyle, tiyatro kulislerine taşıdım.
“İskemleye oturduğunda, ayakları yere değerse getirmem” diye, şakalaşırdım sizinle.
Gün geldi, Sen’de evlenip, iki kez baba oldun.
Gün geldi, Boğaziçi Üniversitesini bitirdi Özgür.
Bursla Belçika’ya gitti. İki yıl Felsefe, bir yıl Antropoloji, iki yıl Ekoloji masterı, altı ay Brüksel Avrupa Parlementosu’nda staj yaptı.
İstanbul’a döndü.
Gün geldi, Cengiz’le evlendi, “Kibaroğlu” oldu.
13 Kasım 2011 de, bir Pazar sabahı ALAZ’ı doğurdu. DEDE eklendi adımın yanına.
Özgür’le Cengiz, gökteki dolunay’ı verdi kucağımıza.
14.11.2011 / İstanbul

Ben her 10 Kasım’da düşünürüm, yeniden. Okurum, tekrar okurum, tekrar düşünürüm. Şimdi herkes bir şeyler söyleyecek bilirim. Senin putlaştırılmanı sen de istemezdin, anlarım. Fikirlerin, aydınlık yarınlara işaretin, akılla, cesaretle açıklanabilir farkederim. Düşmanın hep çok olacak, görürüm. Armağan ettiğin özgürlüğü, yaşadıkça daha çok hissederim. Ne yaptı ki derler, çok seviyorsan yanına git derler umursamam, diktatördü derler, üzülürüm. Hem de öyle bir üzülürüm ki daha fazla çalışırım. Ben her 10 Kasım’da yeniden başlarım. İnsan olduğunu bilir, dahi bir insan olduğunu unutmam. Vatan sevgisi ne demektir, insan vatanı için neler yapabilir, cümlelerinde saklıdır, arar bulurum. Ben her 10 Kasım’da seni konuşmak yerine sana layık olmak gerektiğini söylerim. Heykelleri, kocaman portreleri değil, çağdaş, modern, gelişmiş, eğitimli bir ülkeyi armağan kabul edersin, bunu da bilirim. Ben her 10 Kasım’da seni çok hem de çok özlerim…

Kaç zamandır yazıp yazıp siliyorum. Satırlar birbirine giriyor ve ne yapsam cümlenin sonunu bulamıyorum. Şimdi bayram ya Yunus bayram harçlığı alıp yine internet kafeye gidemedi ya! Yazmazsam büyüyecek içimdeki koca yumru…

Yunus Geray on üç yaşında. Depremde enkaz altından kurtarıldı, hastahaneye giderken küçük kalbi dayanamadı. Üzerindeki cansız bedenle, sol omuzundaki sessiz elle uzun süre direndi. Bulduklarında “eve geç kaldım, babam çok kızacak” dedi.

Onlarca kez gittiğim Van’da hiç karşılaşmadık onunla. Ayakkabı boyuyor, sigara satıyormuş, öyle diyorlar. Futbol oynamayı seviyormuş, büyüyünce Polis olmak istiyormuş. Belki de aynı işleri yapan Neçirvan’ın arkadaşıydı ya da Ayetullahın, Helin’in. Benim tanıdığım Van’lı çocukların arasında Yunus yoktu… Sokaktaki çocukların hikayesini sahneye taşıdığımızda belki de Van Devlet Tiyatrosu’nun koltuklarından birindeydi. Oyunun sonunu beklemeden ayrıldı oradan belki de. Yine eve geç kalmıştı yine babası çok kızacaktı hem de… Deprem öldürmez binalar öldürür! Deprem öldürmez binalar öldürür! Deprem öldürmez binalar öldürür! Türk Spor’u şerefine üç defa sağ ol, sağ ol, sağ ol. Ne diyeceğiz şimdi? Bizi affet Yunus, bizi affet…ha unutmadan! Eve geç kalayım deme ha!…

29 EKİM CUMHURİYET BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN. BİZE BU MUCİZEYİ ARMAĞAN EDENLERİN HATIRASI ÖNÜNDE SAYGIYLA EĞİLİYORUM.

Benim de seçici kurulunda yer aldığım bir Kısa Oyun Yazma Yarışması. Özellikle genç arkadaşların ilgisini çeker diye düşündüm. Tiyatro’da yeni yazar arayışına katkı sunması umuduyla. (Yarışma şartnamesi ve başvuru formunu aşağıdaki linkten indirebilirsiniz.)

sartname

Küçücük bir desteğin yüzbinlerce insanı nasıl mutlu ettiğine tanık oldum. Yaşadığımız dönemin herşeyi  çabucak kirlettiğini biliyor ve bu haklı çığlıkların benim yüzümden incitilmemesi için çok dikkatli davranıyorum. Anlattılar, inandım, yüreğimin sesini dinledim ve dile getirdim. Yaşamın bana sunduğu şansı gencecik insanlara armağan ettim, bu kadar basit. Yüzlerce kez daha dünyaya gelsem aynı şeyi yine yaparım. Az önce bir öğretmenin babası aradı, sesi titreyerek teşekkür etti. Ne söylesem bir yanı eksik kalacak biliyorum, babacığım ben de sana teşekkür ederim. …….