SENİ SEVİYORUM BABA

Yaz daha yeni başlıyordu. Güneş İngiliz Konsolosluğu’nun yakınlarından gösteriyor kendini, sonra da nazlı nazlı salınıyor yazlık sinemanın üstünden Haliç’e doğru. Her gün bu resitali izlerken mahallemin en yüksek tepesinde, zaman su gibi akıp gidiyor Tepebaşı’ndan Kasımpaşa’ya doğru. Orhan Veli’nin İstanbul’u bu olsa gerek. Ben onun kadar garip değilim hatta binlerce mutlu çocuktan biriyim, İstanbul’un bu eski, bu mağrur, bu yaşam kokan semtinde. Aynalıçeşme. Sanki dünyanın merkezi burasıymış, sanki ilk adımlarımızı buradan atmalıymışız gibi. Bir yanda Beyoğlu yıllarca adımlayacağım, bir yanda Tepebaşı Darülbedayi’den ilk replikleri duyacağım, bir yanda Kasımpaşa ilk naramı atacağım ve ortada Aynalıçeşme ilk aşkımı haykıracağım. Devamını oku »

Yorumlar (23)